Once upon a time...

...there was a little, lovely girl

who lived in a sunflower field with her nameless friend.

They made tiaras with daisies,

created blue butterflies with their tiny hands

and slept under the great willow trees.

One day she slept and never woke up.

Her dreams grew up and became two different one,

a maker and a destroyer.

The Maker creates a whole world

and the Destroyer destroys all of them.

The Maker creates again

and the Destroyer destroys again.

They follow each other

and they always run away from each other.

Then... one day,

they decided to stay together,

for awhile.

They just wanted to try.

So, let them try.

~*~

Gezgin'in Dönüşü

Gördüğü rüyalardan düşercesine uyandığında saçları terden yüzüne yapışmıştı. Tren istasyona varmak üzereydi ve o garip bir şekilde bunun bir işaret olabileceğini düşünüyordu ama kim tarafından verilmişti?

Kurak çölde ve vahşi topraklarda geçirdiği arayışından sonra eskisinden daha zayıftı. Dudakları kurumuş ve çatlamıştı. Saçlarını tekrar kesmiş, kısa bukleler ve dalgalar yüzünün narin hatlarını çevreler olmuştu. Cep saatini çıkarıp akrep ve yelkovanı kontrol etti, uzun zaman önce ikisi de uykuya dalmışlardı. İç çekip saatin camı üzerinden parmaklarıyla bir daire çizdi, tik taklar makinistin çaldığı düdüğün acı çığlığına karıştı. Gelmişti.

İstasyondaki yalnız kalabalığa bıraktı kendini, elinde eski bir valiz ile arabacıları ve diğer herkesi geçip karanlığa ilerledi. Tarlaları ve boş arazileri geçti tek başına ağır adımlarla. Rüzgâr birkaç kez şapkasını uçurmaya yeltendi ama başarılı olamadı.

Ay ışığının düştüğü çadırlar artık karşısında şekillenmeye başladığında olmayan kahkahalar ve yanmayan ışıklar derin bir iç çekmesine ve ansızın tebessüm etmezine neden olmuştu. Yenilikleri hemen fark ettiği gibi eskilerin yokluğunu da sezmişti.

Tekrar attı adımlarını ilerledi, hâlâ yerinde duran çadırından içeri attı adımlarını. Shade'in bıraktığı ufak tefek şeyler çarptı gözlerine. Birkaç çikolata paketi, kurumuş çiçekler, başka yerlerden gelmiş açılmamış mektuplar ve diğer şeyler. Valizini yerine bıraktı ve pikaba doğru yürüdü. Tozlanmış plağı yerinden alıp üfledi, uçuşan toz parçaları yıldız oldu. Plağı yerine geri koyduğunda ise zamansız dönüşünün şerefine müzik karnavala hayat bahşetti.

---

21:30'da yayın var. Sabahtan ilan edecektim ama çok işim vardı ancak fırsat bulabildim.

Fırtına

Sevgili Del,

Eski dostumuzu bulmak üzere çıktığım yolculukta umutlarım ve azmim

beni yarı yolda bırakmak üzereler. Her geçen gün attığım her adımla biraz

daha sönüyorlar. Duyduğuma göre kısa bir süre önce sirkten uzaklaşmışsın.

Mr. Freeack'ın bu durumdan dolayı üzgün olduğunu sanıyorum.

Umarım sen, kendi arayışlarında benden daha şanslı olursun ve umarım bu

mektup da eline ulaşır.

Kendine dikkat et,

Viktor

Omzundaki karganın siyah tüylerini usulca okşarken gözlerini mektubun satırlarından alıp ufka dikti. Gün doğmak üzereydi. Her zaman sıcak olan kurak toprak şimdi çıplak ayaklarının altında üşümüş yaşlı ve bilge bir kadın gibi uzanmış yatıyordu. Rüzgâr serin dokunuşlarını vadinin üzerinde gezdirirken onun dağılmış dalga dalga saçlarını da okşadı. Düşünceler zihninde dörtnala giden bir sirk konvoyunu andırıyordu. Yorulmuştu, kargaşa onu boğuyordu, omuzları çökmüş gözlerindeki ışıltı sönmüştü. Aldığı nefes sanki ciğerlerine, bedenine hiç ulaşmıyordu, ruhuna değmiyordu.

"Yeryüzünde yürümek zor değil mi?" dedi bir ses ardından, çarpıktı dili. Karga, tok bir sesle çığlık atıp kaçmıştı, toprağa bir kaç kara tüy süzüldü. Hafifçe dönüp baktığında iki büklüm, yaşlı bir kadının tebessüm eden bilge yüzünü gördü. Yaşlı kadın, ağaç dalından bozma değneğine dayanarak ağır adımlarla yanına geldi.

"Yeryüzünde yürümek mi?"

"Evet," dedi yaşlı kadın, "bir Tanrı için."

"Hayır," dedi genç kadın, "ben Tanrı değilim."

Yaşlı kadın ona bakmadı, neredeyse körelmiş gözleri ufka dikiliydi, "Tasarlıyorsun, yaratıyorsun, yoktan var ediyorsun... ve yok ediyorsun. Nesin Tanrı değilsen?"

"Bilmiyorum... ama Tanrı değilim," dedi genç kadın başını eğip ellerine, avuçlarına baktı, "Tanrılar'ın istekleri var. Şımarık çocuklar gibiler. Durmadan bir şeyler istiyorlar, adak, kurban, kan, dualar, tapınmalar, tapınaklar."

"Sen istemiyor musun?"

"Hayır."

Yaşlı kadın yanında dikilen genç kadına çevirdi yüzünü, gri gözleriyle onu süzdü. Rüzgarı dinledi, rüzgarın saç telleri arasından akıp giderken fısıldadığı sırları dinledi. Sonra tekrar ufuktan sırıtan güne döndü yüzünü.

"Peki, ne istiyorsun?"

"Bilmiyorum..."

"Karar vermelisiniz."

"Vermeliyiz?"

Yaşlı kadın tebessüm etti, "çünkü tek değilsin."

Genç kadın ona baktı, hafif bir şaşkınlık vardı yüzünde. Sonra elini başına götürdü, gözlerini tekrar ufka çevirirken yüzünün yarısını kavradı ve gülümsedi, acı bir şekilde.

"İçindeki fırtınalar çok güçlü, onları dindirmek için mi arıyorsun yoksa onları nasıl kullanacağını öğrenmek için mi?"

Genç kadın, yaşlı kadına döndü yüzünü. Hiç bu şekilde düşünmemişti. Aslında nasıl düşündüğünden bile emin değildi. O kadar çok ses vardı ki kafasında.

"Korkuyorsun," dedi yaşlı kadın, "tek başına kafanın içinde, ruhunda, yapayalnız kalmaktan korkuyorsun. Fırtınanın sesinin kesilmesinden korkuyorsun... ve fırtınanın güçlenip seni yok etmesinden."

"Daha ne kadar sürecek," dedi genç kadın, "daha ne kadar devam edecek?"

"Ne?"

"Bu... bu şey... bu..."

"Yolculuk? Arayış? Fırtına?"

Genç kadın omuzlarını kaldırıp indirdi.

"Hep sürecek, asla bitmez. Fırtına asla dinmez, bir yenisi hep çıkar."

Sessizlik içinde rüzgar fısıldadı sadece ve yeni yanmakta olan ateşin çıtırtılarına yarenlik etti. Güneş biraz daha yükselmişti ama ayazın çabuk gitmek gibi bir niyeti yoktu. Yaşlı kadın eğilip ayakları dibinde dolaşan kara tüyleri aldı.

"Gel, ateş hazır," dedi yaşlı kadın. Sırtını doğan güneşe döndü ve bu kurak hiçliğin ortasında kıvılcımlarla dans eden ateşe dikti gözlerini. Halkından son kalanlar ateşin çevresinde yerlerini almaktaydı. Yaşlı kadın ağır adımlarla oraya doğru yöneldiğinde genç olan bir süre durup onu ve ateşi seyretti. Doğan güneşe son bir bakış attıktan sonra o da ateşin çevresine dizilenlere katılmak üzere attı çıplak adımlarını.

---

Bu Cumartesi, 4 Aralık gecesinde saat tik takları 8'i fısıldadığında semalara ufak bir ziyaret yapacağım. Tam bir dönüşten ziyade ufak bir "beni unutmayın" tınısı taşıyacaktır bu ziyaret. Sonra yine, bir süreliğine arayışlarda olacağım.

New Project: Steam-Stream

Yaz tatili iyi bir şey. Böyle deniz kenarı, rüzgâr essin, kafa sakin, ders yok tasa yok. Süper. Beyin kıvrımlarının da tam sakinliği yakaladığı dönem, değil mi? Kimi kandırıyoruz azizim. Yok öyle bir olay. Misal ben ve benim gibi serseri mayın modunda yazı geçirmek isteyenler çarpışınca, ortaya fena haller çıkıyor. Beyin kıvrımları içine yerleşmiş çarklar parıldayıp tıkır tıkır dönmeye, gıcır gıcır fikir üretmeye başlıyorlar. Arcanum, Fallout gibi oyunlarla vakti zamanında bolca haşır neşir olup Steampunk, Post-Apocalyptic, vb. dünyaları özümsemiş olan bünyenin alternatif bir tarih çizelgesinde cirit atası geliyor.

E doğal olarak da birden fazla haltı becerebilenler sürüsünün bir üyesi olarak, hemen planlar programlar yapılıyor. Tasarımlar uçuşuyor, kodlar yazılıyor, fikirler patlıyor, kafalar tokuşuyor. Replikler, metinler derken radyo piyesleri doğuyor. Şöyle olsun böyle olsun derken kendimizi alternatif bir tarih içinde, yıl 2010, 2. dünya savaşının eşiğinde buluveriyoruz. Her halt ancak buhar gücüyle çalışabiliyor zira bir yerlerden bir şekilde bir patlak vermiş, birileri bir çomak sokuvermiş. Ne Edison kalmış ne kadın hakları. Yıl 2010 hâlâ Victorian çağdayız sanki!

Ve böyle bir keşmekeşin içinde bir kargo zeplini çeşitli erzakları sağa sola taşırken aslında saman altından kaçaklara, sürgünlere, siyasi yasaklılara ve nicelerine el uzatıyor. Aklı gidip gelen antikacı, ton ton bir amca, Grimald Vesely, bir bakıyorsun Tesla diyor, bir bakıyor Edison. Bir de bakmışsın ki hiç hatırlamıyor onları. Kadınlığını saklıyarak bir erkek gibi hava harp okulundan mezun olmuş, kadın olduğu için vatanından sürgün edilmiş, bir Türk Hanımefendisi, adı Sabiha, zeplinin kaptanı. Sömürge altında bağımsızlığını kazanmaya çalışan Fransa gerilla savaşı veriyor. Bu özgürlük savaşından ağır yaralarla sıyrılmayı az çok başarabilmiş asker bozması başka bir hatun, Jacqueline, kendini poker salonunun kraliçesi ilan etmiş. Ufak tefek bir velet, Skreech, cirit atıyor zeplinin mekanik aksamları arasında. Gacırdaya gacurdaya her şeyleri tamir etme sevdasında. Doktorundan, aşçısından, tayfasına, arada gidip gelen, gelecek gidecek olan yolcularıyla, bir keşmekeş meydanı Airship Lenora.

Ve bu meydanda, tayfaların aklına parlak bir fikir gelir. Zeplini çevreleyen haberleşme ağında, konuklar ve kendileri için bir radyo programı yapacaklardır. Fikir zeplinin sahibi antikacı beyefendi tarafından takdirle karşılandı. Asistanı bastıbacak Skreech neredeyse tüm aksamları bir birine iliştirip, tamir ederek adeta yoktan bir radyo sistemi kurdu. Salonun kraliçesi pokerden sıkıldığında birkaç kelam lütfetmeyi ve kaptan da her yayın öncesine günlük anonsları bildirmeyi kabul etti. Böylece, Steam-Stream doğdu.

http://twitter.com/Steam_Stream
http://steam-stream.blogspot.com/